دقیقاً دوماه ونیم از اون اتفاق لعنتیِ شب سوم اسفند میگذره و من هنوز غرق تنهاییِ اون تاریکیِ لعنتی ام

بغضم بیخ گلومه و اشکم با هر بهونه ای میریزه

کاش کسی بود باهام حرف میزد ...

باید برم لعنت به رفتن!

وقتی یهو زیر پام خالی شد ...

تو همین لحظه ها اگر خدا نباشه پس دیگه کجا میخواد باشه؟

نوشته :

« آدم ها همیشه از خود چیزی به جا میگذارند که

یک روز بی هوا پایت به آن گیر میکند .

چه کسی این را سر راه گذاشته؟ »

راستی تو چرا هر لحظه سر راهی؟!